Zofia Sękowska (1924 – 1997)

PATRON

Zofia Sękowska urodziła się w 1924 roku w Warszawie. Tam mieszkała do wybuchu II wojny światowej. W czasie wojny kontynuowała naukę na tajnych kompletach. Maturę zdała przed wybuchem Powstania Warszawskiego. Jako żołnierz Szarych Szeregów brała udział w Powstaniu. Po upadku Powstania znalazła się w gronie osób wypędzonych z Warszawy. Podczas wojny straciła swoją całą rodzinę. Po tragicznych przeżyciach na stałe zamieszkała w Lublinie.

Studiowała psychologie i pedagogikę na KUL–u, a później pracowała tam jako asystentka. Tam też poznała swojego męża Modesta Sękowskiego, który w Lublinie po ukończeniu tej uczelni założył spółdzielnię dla niewidomych. Sam był ociemniały. Jej zainteresowania psychologiczne i pedagogiczne zostały wtedy ukierunkowane na rewalidację osób niewidomych i słabowidzących. Tytuł doktora uzyskała w 1960 roku, jej promotorem była pani prof. Maria Grzegorzewska. W 1965 r. zaczęła wykładać pedagogikę specjalną na UMCS. W 1977 r. uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 r. tytuł profesora zwyczajnego. Z jej inicjatywy zaczął się tworzyć na UMCS ośrodek naukowo – dydaktyczny pedagogiki specjalnej, a w 1970 r. utworzyła Zakład Psychopedagogiki Specjalnej, który istnieje do dziś i prowadzi szeroką działalność naukową.

Prof. dr hab. Zofia Sękowska była autorką wielu prac naukowych, była również promotorką wielu prac doktorskich, uczestniczyła w kilkunastu przewodach habilitacyjnych. Brała udział w opiniowaniu dorobku naukowego kilku osób ubiegających się o tytuł naukowy profesora. Napisała kilkadziesiąt recenzji wydawniczych. Organizowała w Lublinie liczne konferencje naukowe problemom osób niepełnosprawnych.

Trudno wymienić wszystkie działania Pani Profesor, była człowiekiem bardzo czynnym, ciągle organizującym nowe prace badawcze i dydaktyczne. Należała do różnych towarzystw naukowych polskich i zagranicznych.

Za swoją działalność naukową, dydaktyczną i społeczną była wyróżniana i nagradzana nagrodami rektorskimi, nagrodami ministra (6 nagród II i III stopnia), a także Krzyżami Zasługi. Otrzymywała nagrody za pracę na UMCS odznaczenia za działalność poza Uniwersytetem.

Była bardzo wymagającym profesorem, ale wymagała też dużo od siebie. Po przedwczesnej śmierci męża sama wychowywała czterech synów. Była inspiratorem wielu przedsięwzięć na rzecz środowisk niepełnosprawnych, inspiratorem badań naukowych, uczestniczyła w rozwoju ogólnopolskiej kadry naukowej, liczono się z jej zdaniem, służyła radą w wielu praktycznych sytuacjach. Na osobach, z którymi się kontaktowała pozostawiała silne wrażenie.

Odeszła nagle, w pełni zaangażowania w sprawy naukowe. Do ostatniej chwili pracowała, przygotowała do druku nową edycję swego podręcznika „Pedagogika specjalna”. Mimo, że była na emeryturze, nigdy nie porzuciła pracy, nadal interesowała się tym, co działo się w Zakładzie, brała udział w życiu Wydziału. Zmarła dnia 4 stycznia 1997 roku.

Rok 2000 stał się szczególnie ważnym w historii naszej placówki. Po rocznym okresie przygotowań Specjalny Ośrodek Szkolno – Wychowawczy w Hrubieszowie otrzymał imię prof. Zofii Sękowskiej.

Szczególna uroczystość nadania Ośrodkowi imienia zbiega się z jubileuszem 30 – lecia jego istnienia. Wybór patronki naszego Ośrodka wynikał z faktu, że prof. Zofia Sękowska była wielkim pedagogiem i przyjacielem dzieci, twórcą tzw. lubelskiej pedagogiki specjalnej. Wielu nauczycieli i wychowawców naszego Ośrodka to byli studenci prof. Zofii Sękowskiej.

Dzień nadania naszej placówce imienia prof. Zofii Sękowskiej od tej pory będzie obchodzony jako Święto Szkoły.

WYKAZ PUBLIKACJI PROFESOR ZOFII SĘKOWSKIEJ

1. Psychologiczne podstawy rewalidacji ociemniałych, TN KUL, Lublin 1965.
2. Poznawanie rzeczywistości przez dzieci niewidome w procesie nauczania, Wyd. UMCS, Lublin 1968.
3. Kształcenie dzieci niewidomych, PWN, Warszawa 1974.
4. Pedagogika w lecznictwie, PZWL. Warszawa 1976.
5. Tyflopedagogika. Cz. I, PWN, Warszawa 1983.